For my wife Lisa
Kingdom Come - What Love Can Be
Come to me now
I wanna be your best friend for all of time
I wanna be the tissue for your tears
I never wanna be alone
I never, never, never, really thought that I could feel
A feeling that awakened me so
I was astray of knowing where I belong
Living out of time, living out of time
Oh, now that you've come and set me free
Now that I know what love can be
All that I want is you with me
That's all I want
You allow, allow, allow, allow, allow
Allow me to be what I wanna be
Thanks for helping me
I'm gonna be, I'm gonna be, I'm gonnabe
And feel like a bright shining star
For only you to see, for only you to see
Now that you've come and set me free
Now that I know what love can be
All that I want is you with me
That's all I want
Hold me tight, hold me tight
I won't let you go
Close to you, close to you
Touch me, don't let go, give me all your love
Close to you, oh, oh, close to you, close to you
Give me all your love
All that I want
Is you to be with me
Writer(s): Bruce Betts Gowdy, Martin Wolff, Lenny Wolf
Blog about living a life without being a sheep, being honest to oneself and live as life is ment to be lived.
zondag 28 september 2014
zondag 21 september 2014
Echte vrijheid.
Opgroeiend in de jaren 70 van de vorige eeuw waren er nog vele mensen die de tweede wereldoorlog meegemaakt hadden, inclusief mijn ouders. 5 mei was bevrijdingsdag, de feestdag die elk jaar gevierd werd omdat we in 1945 bevrijd waren van de nazi's. Luisteren naar of lezend over de verhalen van de oorlog dan was je blij dat je vrij was, levend in een vrij land. En toch voelde ik mij niet altijd vrij. Ik kreeg vaak te horen "dat hoort niet" en dacht, waar bemoei je je mee. Ik wilde mezelf zijn, niet iemand die anderen wilden dat ik was. En dan voel je die druk.
Tegenwoordig wordt er nog steeds weleens tegen mij gezegd "dat hoort niet", maar nu weet ik waar dat vandaan komt. Nu weet ik ook dat ik mij daar niet druk over hoef te maken. Buurtbewoners vinden onze voortuin een goed voorbeeld van 'hoe het niet hoort', terwijl wij er zelf wel van genieten. Het is onze tuin, gevormd naar onze idéeen en waar wij plezier in hebben. Vorig jaar zijn we er mee begonnen, de tuin werd helemaal omgespit, er werden bloemenmengsels in gezaaid en het werd één grote bloemenzee, en doordat de meeste planten zichzelf weer uitzaaien, hebben we er ook dit jaar plezier van. De vele bijen in onze tuin hebben er ook nog eens praktisch nut van. Dit is echte vrijheid.
De commercie heeft ook geen vat op mij, ik bepaal zelf wat ik koop en wat niet. Vooral wat kleren betreft, die moeten praktisch zijn en als ik iets moois wil dragen dan worden ze geverfd met tie dye. Ik loop op klompen omdat ik een hekel aan veters heb. Er staat een 30 jaar oude auto voor de deur die er ook echt oud uit ziet. Geen keurig gerestaureerde klassieker maar een barrel die technisch wel goed is, daar zorg ik zelf wel voor. De oude lak begint wel slecht te worden, dus waarschijnlijk deze winter zal ik de auto verfen met een roller, alleen ben ik er nog niet uit welke kleuren ik zal gebruiken. Ik zit te denken aan roze of anders in vele kleuren. Dat is niet zoals het hoort, maar het is echte vrijheid.
Wat ook niet schijnt te horen is mijn lange baard. Behalve als je een bepaalde geestelijke bent, of een biker, dan weer wel, maar ben je een gewoon mens die nergens bij hoort dan ben je vreemd. Ik heb een baard omdat ik een hekel heb aan dat eeuwige scheren (zoals vele andere mannen) en omdat ik als man nou eenmaal baardgroei heb. En ja, waarom zou ik mijn baard eigenlijk afscheren? Omdat het hoort? Om er als een kind of een vrouw uit te zien?
Echte vrijheid is durven te leven. Durven te zijn wie je bent, en niet proberen om iemand te zijn die anderen willen dat je bent. Innerlijk heb ik medelijden met mensen die "dat hoort niet" zeggen. Zijn deze mensen wel zichzelf, durven ze wel te leven? Zijn ze eigenlijk wel gelukkig? Ik vraag het me af.
Opgroeiend in de jaren 70 van de vorige eeuw waren er nog vele mensen die de tweede wereldoorlog meegemaakt hadden, inclusief mijn ouders. 5 mei was bevrijdingsdag, de feestdag die elk jaar gevierd werd omdat we in 1945 bevrijd waren van de nazi's. Luisteren naar of lezend over de verhalen van de oorlog dan was je blij dat je vrij was, levend in een vrij land. En toch voelde ik mij niet altijd vrij. Ik kreeg vaak te horen "dat hoort niet" en dacht, waar bemoei je je mee. Ik wilde mezelf zijn, niet iemand die anderen wilden dat ik was. En dan voel je die druk.
Tegenwoordig wordt er nog steeds weleens tegen mij gezegd "dat hoort niet", maar nu weet ik waar dat vandaan komt. Nu weet ik ook dat ik mij daar niet druk over hoef te maken. Buurtbewoners vinden onze voortuin een goed voorbeeld van 'hoe het niet hoort', terwijl wij er zelf wel van genieten. Het is onze tuin, gevormd naar onze idéeen en waar wij plezier in hebben. Vorig jaar zijn we er mee begonnen, de tuin werd helemaal omgespit, er werden bloemenmengsels in gezaaid en het werd één grote bloemenzee, en doordat de meeste planten zichzelf weer uitzaaien, hebben we er ook dit jaar plezier van. De vele bijen in onze tuin hebben er ook nog eens praktisch nut van. Dit is echte vrijheid.
De commercie heeft ook geen vat op mij, ik bepaal zelf wat ik koop en wat niet. Vooral wat kleren betreft, die moeten praktisch zijn en als ik iets moois wil dragen dan worden ze geverfd met tie dye. Ik loop op klompen omdat ik een hekel aan veters heb. Er staat een 30 jaar oude auto voor de deur die er ook echt oud uit ziet. Geen keurig gerestaureerde klassieker maar een barrel die technisch wel goed is, daar zorg ik zelf wel voor. De oude lak begint wel slecht te worden, dus waarschijnlijk deze winter zal ik de auto verfen met een roller, alleen ben ik er nog niet uit welke kleuren ik zal gebruiken. Ik zit te denken aan roze of anders in vele kleuren. Dat is niet zoals het hoort, maar het is echte vrijheid.
Wat ook niet schijnt te horen is mijn lange baard. Behalve als je een bepaalde geestelijke bent, of een biker, dan weer wel, maar ben je een gewoon mens die nergens bij hoort dan ben je vreemd. Ik heb een baard omdat ik een hekel heb aan dat eeuwige scheren (zoals vele andere mannen) en omdat ik als man nou eenmaal baardgroei heb. En ja, waarom zou ik mijn baard eigenlijk afscheren? Omdat het hoort? Om er als een kind of een vrouw uit te zien?
Echte vrijheid is durven te leven. Durven te zijn wie je bent, en niet proberen om iemand te zijn die anderen willen dat je bent. Innerlijk heb ik medelijden met mensen die "dat hoort niet" zeggen. Zijn deze mensen wel zichzelf, durven ze wel te leven? Zijn ze eigenlijk wel gelukkig? Ik vraag het me af.
zondag 31 augustus 2014
Getrouwd zijn.
Ook hierin ben ik geen schaap die met de kudde meeblaat. Ik weet niet in hoeverre vrouwen over hun echtgenoot praten, maar wel hoe de meeste mannen over hun vrouw praten. Soms lijkt het wel of man en vrouw vijanden van elkaar zijn. Een goed voorbeeld is de vrijdagmiddag wanneer ik met andere collega's nog even borrelen. Ik wil nooit lang blijven omdat ik naar het weekend uitzie waarbij ik twee dagen samen met mijn vrouw ben. Wanneer ik dit inbreng wordt er vaak gezegd; "wacht maar tot je langer getrouwd bent, dan praat je wel anders". Alsof het een straf is om het weekend samen met je vrouw door te brengen. Voor mij is het juist geen straf, maar juist iets om naar uit te kijken. Wanneer mijn vrouw en ik samen zijn dan doen we ook heel veel samen. Iets wat voor mij heel normaal is en bij het huwelijk hoort. Dit versterkt de band waardoor het huwelijk en onze relatie alleen maar beter en sterker wordt.
Of is dat gepraat van mijn collega's alleen maar schijn en durven ze niet toe te geven dat ze graag bij hun vrouw zijn, alleen maar omdat anderen daar negatief over denken? Ik vraag het me af.
Ook hierin ben ik geen schaap die met de kudde meeblaat. Ik weet niet in hoeverre vrouwen over hun echtgenoot praten, maar wel hoe de meeste mannen over hun vrouw praten. Soms lijkt het wel of man en vrouw vijanden van elkaar zijn. Een goed voorbeeld is de vrijdagmiddag wanneer ik met andere collega's nog even borrelen. Ik wil nooit lang blijven omdat ik naar het weekend uitzie waarbij ik twee dagen samen met mijn vrouw ben. Wanneer ik dit inbreng wordt er vaak gezegd; "wacht maar tot je langer getrouwd bent, dan praat je wel anders". Alsof het een straf is om het weekend samen met je vrouw door te brengen. Voor mij is het juist geen straf, maar juist iets om naar uit te kijken. Wanneer mijn vrouw en ik samen zijn dan doen we ook heel veel samen. Iets wat voor mij heel normaal is en bij het huwelijk hoort. Dit versterkt de band waardoor het huwelijk en onze relatie alleen maar beter en sterker wordt.
Of is dat gepraat van mijn collega's alleen maar schijn en durven ze niet toe te geven dat ze graag bij hun vrouw zijn, alleen maar omdat anderen daar negatief over denken? Ik vraag het me af.
zondag 17 augustus 2014
Waar gaat dit over?
Een blog schrijf je of over jezelf, of over een onderwerp waar je veel over te vertellen hebt, of beide tegelijk.
In mijn geval kan het alleen maar beide zijn. Ik ben niet echt een kuddedier, nooit geweest ook. En ik denk dat er toch wel een handjevol mensen zijn die dit blog de moeite waard vinden om te lezen, een handjevol want Nederland is misschien wel het ultieme kuddedier land. Nergens heb ik zoveel eenheidsworst gezien dan hier, behalve dan in communistische landen waar de overheid het schapenhoeden als kunst heeft verheven. Iets waar de Nederlandse overheid best wel een beetje jaloers op is vermoed ik.
En hoe leef ik dan als geen schaap? Volgens mijn omgeving vreemd, raar, niet volgens de norm, niet zoals het hoort, maar naar eigen idee volkomen normaal. Ik leef! En ik probeer mij niet te laten leven. Ik schrijf hier 'probeer' want ik woon nou ook weer niet op mijn eigen onbewoonde eiland. Je hebt toch met andere mensen te maken en ik heb mijn werk, niet als zelfstandige maar in loondienst.
Leven is een kunst, en als je die kunst bezit is het leven geweldig! Helemaal jezelf zijn en niet iemand die anderen willen dat je bent, want dan verloochen je jezelf, ben je niet eerlijk tegenover jezelf. Dit kun je alleen als je lef hebt, het lef om een andere weg in te slaan dan de kudde. Een leider zijn in plaats van een volger, maar geen volgers willen. Want met volgers krijg je juist weer een groepje schapen. En ik denk dat je ook alleen maar echt gelukkig kan zijn wanneer je ook helemaal jezelf bent.
Maar hoe ziet mijn leven en mijn wereldje er dan uit? Eigenlijk heel gewoon, maar wel anders. Gewoon in een rijtjeshuis met de auto voor de deur waarmee ik elke dag naar mijn werk ga. En ik ben getrouwd (met een geweldige vrouw) maar het zijn de details. Ons huis heeft een echte tuin. Niet hier en daar een struikje met veel kale grond er tussen, maar vol met bloemen. Wat de buurt een wildernis vind, vinden wij een mooie bloementuin. Geen lease auto maar een 30 jaar oud Kadettje. Wij dragen geen kleren volgens de laatste mode, maar alleen wat wij zelf mooi vinden. Geen tv in huis omdat we geen problemen hebben met in slaap vallen en we geen behoefte hebben om mee te kunnen praten met wat er gisteren te zien was. We eten niet op de gewoonlijke tijden zoals 12 uur en 6 uur, maar alleen wanneer wij honger hebben. We doen geen boodschappen op vrijdagmiddag of de zaterdag, maar wanneer het rustig is. We verzenden geen kerst kaarten alleen maar om dan diezelfde kaarten terug te verwachten. We gaan niet naar verjaardagsfeestjes alleen maar om ons gezicht te laten zien. Kortom, geen kudde gedrag.
En hoe ik er zelf uit zie? Gewoon met een lange baard, kalend maar wel met lang haar. De rest verzin je er maar bij.
En hier wil ik dan dit blog mee vullen. Ook een goede gelegenheid om mezelf een spiegel voor te zetten en mezelf afvragen; ben ik zelf soms ook niet een schaap?
In mijn geval kan het alleen maar beide zijn. Ik ben niet echt een kuddedier, nooit geweest ook. En ik denk dat er toch wel een handjevol mensen zijn die dit blog de moeite waard vinden om te lezen, een handjevol want Nederland is misschien wel het ultieme kuddedier land. Nergens heb ik zoveel eenheidsworst gezien dan hier, behalve dan in communistische landen waar de overheid het schapenhoeden als kunst heeft verheven. Iets waar de Nederlandse overheid best wel een beetje jaloers op is vermoed ik.
En hoe leef ik dan als geen schaap? Volgens mijn omgeving vreemd, raar, niet volgens de norm, niet zoals het hoort, maar naar eigen idee volkomen normaal. Ik leef! En ik probeer mij niet te laten leven. Ik schrijf hier 'probeer' want ik woon nou ook weer niet op mijn eigen onbewoonde eiland. Je hebt toch met andere mensen te maken en ik heb mijn werk, niet als zelfstandige maar in loondienst.
Leven is een kunst, en als je die kunst bezit is het leven geweldig! Helemaal jezelf zijn en niet iemand die anderen willen dat je bent, want dan verloochen je jezelf, ben je niet eerlijk tegenover jezelf. Dit kun je alleen als je lef hebt, het lef om een andere weg in te slaan dan de kudde. Een leider zijn in plaats van een volger, maar geen volgers willen. Want met volgers krijg je juist weer een groepje schapen. En ik denk dat je ook alleen maar echt gelukkig kan zijn wanneer je ook helemaal jezelf bent.
Maar hoe ziet mijn leven en mijn wereldje er dan uit? Eigenlijk heel gewoon, maar wel anders. Gewoon in een rijtjeshuis met de auto voor de deur waarmee ik elke dag naar mijn werk ga. En ik ben getrouwd (met een geweldige vrouw) maar het zijn de details. Ons huis heeft een echte tuin. Niet hier en daar een struikje met veel kale grond er tussen, maar vol met bloemen. Wat de buurt een wildernis vind, vinden wij een mooie bloementuin. Geen lease auto maar een 30 jaar oud Kadettje. Wij dragen geen kleren volgens de laatste mode, maar alleen wat wij zelf mooi vinden. Geen tv in huis omdat we geen problemen hebben met in slaap vallen en we geen behoefte hebben om mee te kunnen praten met wat er gisteren te zien was. We eten niet op de gewoonlijke tijden zoals 12 uur en 6 uur, maar alleen wanneer wij honger hebben. We doen geen boodschappen op vrijdagmiddag of de zaterdag, maar wanneer het rustig is. We verzenden geen kerst kaarten alleen maar om dan diezelfde kaarten terug te verwachten. We gaan niet naar verjaardagsfeestjes alleen maar om ons gezicht te laten zien. Kortom, geen kudde gedrag.
En hoe ik er zelf uit zie? Gewoon met een lange baard, kalend maar wel met lang haar. De rest verzin je er maar bij.
En hier wil ik dan dit blog mee vullen. Ook een goede gelegenheid om mezelf een spiegel voor te zetten en mezelf afvragen; ben ik zelf soms ook niet een schaap?
Abonneren op:
Posts (Atom)